به چهاراه فرمانیه که میرسم احساس میکنم سرم داره گیج میره و با خودم فکر میکنم که کاش چراغ سبز شه تا اتویوس راه بیوفته که یه کم هوا بخوره بهم و حالم بیاد سر ِ جاش. و این آخرین چیزیه که یادم میاد. اگه گفتین چرا؟

چون وسط اتوبوس غش کرده بودم. یهوووویی با صدای خانومایی که اونجا بودن چشمام رو باز کردم و جالبیش این بود که فکر میکردم هنوز دمه چهارراهیم و من هنوز دارم فکر میکنم که کاش زودتر اتوبوس راه بیوفته. وقتی یه کم حواسم جمع شد دیدم وسط اتوبوس دراز به دراز افتادم. اولین فکری که اومد تو سرم این بود که نکنه از ایستگاه دمه خونه رد شده باشم. یه کم که دقت کردم دیدم اتوبوس واستاده. اگه گفتین چرا؟

چون تا راننده اتوبوس هم بالا سر من بود. بعدش سریع نشستم رو پله اتوبوس و به هرکی که ازم میپرسید خوبی یه لبخند کاملا احقانه تحویل میدادم و میگفتم آره خوبم. و سیل شکلات و آب معدنی بود که میومد طرفم. البته راستش رو بخواین خیلی چیزی یادم نمیاد ار اون موقع. و فقط سر و صدا هارو یادمه.

خلاصه این که اتوبوس از خونمون نگذشته بوود. یه خانومی هم تا جلو در خونه باهام اومد. البته خونشون دقیقا رو به رو خونمون بووود.

الانم یه مقداری دست چپم درد میکنه و مقداری هم گیج میزنم و مشکل دیگه ندارم. و البته تو خونه تنهام و نمیدونم چه جوری خودم رو تیمار کنم.

جالبیش اینه دقیقا همون موقع که نشستم رو پله اتوبوس مامان زنگ زد یهویی بهم که بهش گفتم رفتم خونه خودم زنگ میزنم. و از وقتی بهش گفتم هر 5 دقیقه زنگ میزنه حالم رو میپرسه.

میدونین با همین حالت گیجیم دارم به چی فکر میکنم؟ به اینکه اگه سوار اتوبوس اولیه شده بودم مطمئنن تو خونه و تو تنهایی این اتفاق واسم میوفتاد و دیگه کسی نبود که سعی کنه منو بهوش بیاره و نمیدونم چی میشد.